programma » expositie
De expositie A Certain Delay focust op fotografie in nieuwe dimensies. Moderne en oude technieken zijn voor hedendaagse fotografen en kunstenaars een welkom hulpmiddel. Toch streven ze in hun fotokunst naar een hoger doel. De deelnemende fotografen en beeldend kunstenaars doen onderzoek naar de grenzen met film- en videokunst, fotografische sculpturen, het gebruik van verschillende beeldlagen en narratieve tijdsvormen. Ze zijn op zoek naar nieuwe ervaringen en inzichten.
Curatoren van de expositie zijn Norbert van Onna en Edwin van Onna, broers die elkaar aanvullen en uitdagen. Norbert van Onna is internationaal vermaard architectuurfotograaf. Edwin van Onna is curator bij De Krabbedans in Eindhoven. Met deze expositie laten zij de autonome fotografie van nu zien, welke grenzen de fotografie daarin opzoekt en in welke richting het zich ontwikkelt. De fotografen die meewerken aan de expositie gaan in hun autonome werk steeds meer de richting op van beeldende kunst:
Mike Roelofs (1981) | website
Is het fotografie? Is het film? In elk geval is het fascinerend: aan Roelof's licht bewegende portretten loop je niet zomaar voorbij. Mike Roelofs studeerde van 2004 – 2007 aan de Fotoacademie in Amsterdam. Hij fotografeert voor diverse media waaronder de Volkskrant en werkt momenteel aan een boek over de ruige onaangetaste landschappen in Labrador, Canada. In september 2010 lanceerde hij samen met antropologe Fanny Jol het project ‘Resilience’ (veerkracht), over het leven van de Roma in Roemenie. Mike woont en werkt in Eindhoven en won in 2008 een Zilveren Camera in de categorie serie portretten.
Iris Box (1987) | website
Het begint als een foto en wordt langzaam beweging: de onderwateropnamen (foto’s en video’s) van Iris Box presenteert ze in een mysterieuze installatie. De pas afgestudeerde fotografe (KABK Den Haag, richting fotografie) won vorig jaar de Photo Academy Award en hing al in het bekende museum voor actuele kunst van Den Haag, het GEM. Woont en werkt in Amsterdam
Judit Hettema (1977) | website
Judit Hettema werkt met fotografie en nieuwe media aan een oeuvre waarin ze ruimtes creëert. Voor Photo 3.0 toont ze dubbelopnames, die een spel spelen met je perceptie. Een blik op een andere wereld dan de werkelijkheid, waardoor je een beetje gedesoriënteerd achterblijft. Judit volgde haar opleiding achtereenvolgens aan de HKU te Utrecht, Post AKV St. Joost te Breda en HISK te Gent en woont en werkt nu in Nijmegen.
Kim Boske (1978) | website
Kim Boske is gefascineerd door het systeem van tijd en ruimte. Haar foto’s zijn gelaagd op meerdere niveaus waarbij verschillende momenten in tijd en ruimte samen vloeien: haar onderwerp wordt van alle kanten gefotografeerd en de verschillende opname over elkaar gecombineerd. Hierbij legt ze iets vast dat je met het blote oog nooit zou kunnen zien. Boske studeerde in 2005 af aan de KABK in Den Haag. Ze exposeerde de afgelopen jaren o.a. in het Amsterdams Centrum voor Fotografie, Singapore International Photography Festiva en New Jersey USA. Kim Boske woont en werkt in Amsterdam.
Femke Schaap | website
Femke Schaap is geen vreemde in Eindhoven. Met eerdere exposities in onder andere de Fabriek en op Flux-S heeft ze al bewezen de innovatie te belichamen die hier zo graag wordt gezien. Haar film installaties zijn groot en spelen met ruimte en licht. Schaap construeert met haar installaties een nieuw soort landschap waar de bezoeker letterlijk in kan lopen.
Fren Nabuurs | website
Met eigenzinnige projecten als ‘niet pimpen maar poffen’ heeft fotograaf Fren Nabuurs zijn eigen invalshoek gevonden binnen de fotografie. Na zijn opleiding aan de kunstacademie St. Joost is werkzaam als freelancer. Nabuurs fotografeert vooral mensen, en doet dit op zijn eigen manier. Een selectie van zijn werk is te zien tijdens de expositie.
Morena Romijn (1984) | website
Voor de jonge fotografe Morena Romijn is Photo 3.0 een van de eerste exposities waar ze haar werk vertoont. Na het grafisch Lyceum in Rotterdam en de kunstacdemie St Joost is het tijd om echt aan het werk te gaan. Die kans krijgt ze op het platform van Photo 3.0 omdat ze hem verdient. Romijn’s foto’s getuigen van veel creativiteit om te kijken naar de alledaagse dingen.
Dominique Teufen | website
De Zwitserse Dominque Teufen creëert haar eigen decors in alleen maar grijstinten. Klink saai? Helemaal niet. Teufen weet op ingrijpende manier alle kleurnuances te pakken die de alledaagse sets normaal zouden laten zien. Het werk brengt de kijker dan ook in verwarring en het oog gaat het grijs vanzelf aanvullen. Dit maken de installaties van Dominique Teufen tot een overdonderende ervaring.
Martijn Hesseling (1971) | website
Het werk van Martijn Hesseling overkoepeld verschillende disciplines. Het is illustratie, fotografie en grijpt terug naar traditie van de schilderkunst. Vooral de manier waarop hij omgaat met zijn materiaal is fascinerend. Hesseling vervangt fotopapier door kranten en pagina’s uit boeken en laat hier zijn eigen technieken op los. Hij creëert zo letterlijk en figuurlijk een gelaagdheid in zijn werk. Dit werk te complex om te beschrijven en moet gewoon gezien worden.
Marjan Teeuwen (1953) | website
Volgestouwde ruimtes, voortwoekerende stapelingen is het dominante thema in mijn werk.
Met de inzet van verschillende media en met behoud van een sterke samenhang (fotografie, film, installaties en tekeningen) onderzoek ik dit thema.
Ruimtevullende installaties leveren het materiaal voor de autonome foto’s.
De fotowerken uit de Huiskamerserie zijn gesitueerd in mijn atelier of woonhuis en in die zin direct gerelateerd aan wonen/ leven. Elke ruimte met zijn specifieke functie en kenmerken leidde tot een andere installatie. Een aantal installaties zijn gebouwd in musea of andere kunstruimtes (en dus toegankelijk voor publiek) en vormden vervolgens de basis voor autonome foto’s.
Tot nu toe zijn er vijf fotoseries (elk vier tot zes foto’s) ontstaan: Huiskamer1, Huiskamer2, Huiskamer3, Archief (2006-2008) en Verwoest Huis (2008).
De Huiskamerseries tonen tot de nok opgetaste kamers, als een mer à boire voor het oog: een ontelbare hoeveelheid boeken, tassen, kranten, kleding, planten, dozen, hout, huisraad etc. De spullen zijn bij elkaar gezocht op functie, textuur en kleur en in een architectuur van horizontale of verticale banen gestapeld, gerangschikt in een wankel evenwicht. De afgewogen ordening van de elementen geeft het geheel helderheid en structuur. De kleuren zijn veelal overdadig. Soms zijn interieurvreemde elementen toegevoegd, zoals bomen, planten en puin. Plafonds, vloeren en muren zijn niet meer als zodanig te herkennen, waardoor het perspectief behoorlijk wordt aangetast.
Ruimtelijkheid en beweging enerzijds vindt zijn tegendeel in beklemming en afgeslotenheid anderzijds. Perspectief en platheid vechten om voorrang. Dit beïnvloedt de oriëntatie van de beschouwer, die als het ware in het werk gezogen wordt. De constructieve kracht van het bouwen wordt gepareerd door de neerwaartse druk van de zwaartekracht. Deze op het eerste gezicht tegengestelde krachten, staan in een wankel evenwicht; strijdig, doch voor even beslist. Het obsessieve karakter van de fotowerken plaats het uit de werkelijkheid en in de traditie van de kunstgeschiedenis). Het thema is verwant aan schilderkunstige genres als het stilleven en het interieur. In feite gaan beide genres in elkaar op. Ze zijn ook te lezen als groepsportretten van de dingen. Of zelfportretten. De menselijke figuur ontbreekt, toch is de aanwezigheid sterk voelbaar. De zichtbare leegte is in feite tot de nok gevuld met leven: vita silente, het stille leven der dingen.
Gabor Osz (1962) | website
Vorig jaar won Gabor Ösz de ‘BMW Paris Photo Prize’ met het thema Electric Vision
met een werk uit de serie Permanent Daylight, waarvoor hij een caravan ombouwde
tot camera obscura.
Voor het werk Blow-Up, dat tijdens Photo 3.0 te zien is, filmde en fotografeerde Ösz
op een plek die de originele locatie van de parkscène uit Michelangelo Antonioni’s
gelijknamige film representeert. Ösz beschilderde een deel van het park en filmde het
met behulp van lampen in de nacht. Vervolgens zette hij de kleuren beelden om in
zwart-wit negatief, waardoor er een wonderlijke transformatie plaatsvindt. Met de
metaforische verwijzing naar de film Blow-Up, waar het opblazen van de foto’s
refereert aan het onderzoek en het binnendringen in de beelden, probeert Ösz toegang
te verschaffen tot het onzichtbare.
Tanya Long
Photographic materials are physical matter and photographic
processes have their own rigorous laws. I make camera-less
analogue photography. Light is an essential element. I work
with light in the same way a painter works with paint - mixing,
layering, etc. The light is filtered through physical actions and
distributed on to photographic paper (the canvas). This happens
in total darkness. I cannot see it as I am doing it. I use my
knowledge of the analogue photographic printing process to create
unexpected, uncontrolled results. These results are totally unique
documents of a time and space that I create in between light and paper.
Merel van Beukering
Merel van Beukering fotografie is haar spel. Zij toont met haar fotostillevens de omgekeerde wereld: een omvallend glas, een open waaiend boek, een zwevende lepel; het zijn juist bevroren momenten van filmische taferelen.